«بوی شر می‌آید» اثری است از ری بردبری (نویسنده و شاعر آمریکایی، از ۱۹۲۰ تا ۲۰۱۲) که در سال ۱۹۶۲ منتشر شده است. این رمان داستان رویارویی دو نوجوان و خانواده‌هایشان با شهربازی مرموزی است که با بهره‌گیری از ترس‌ها، حسرت‌ها و آرزوهای انسان، به کاوشی خیال‌انگیز و هراس‌آلود درباره‌ی شر، گذر زمان، پیری، وسوسه و قدرت امید و عشق تبدیل می‌شود.
درباره‌ی بوی شر می‌آید
رمان«بوی شر می‌آید» (Something Wicked This Way Comes) نوشته‌ی ری بردبری، یکی از آثار برجسته‌ی ادبیات خیال‌پردازانه و وحشت ادبی در قرن بیستم است که نخستین بار در سال ۱۹۶۲ انتشار یافت. بردبری که بیشتر با رمان مشهور «فارنهایت ۴۵۱» شناخته می‌شود، در این اثر نیز تخیل نیرومند خود را با تأملاتی درباره طبیعت انسان، ترس، گذر زمان و وسوسه‌های پنهان زندگی درهم می‌آمیزد.
بااین‌حال، این بار به‌جای آینده‌ای گرفتار سانسور و سلطه‌ی فناوری، خواننده را به شهری کوچک و آرام می‌برد که ورود یک شهربازی مرموز، نظم ظاهری آن را برهم می‌زند و سایه‌ای از شر را بر زندگی ساکنانش می‌گستراند.
داستان در گرین‌تاون، شهری خیالی در ایالت ایلینوی آمریکا، در روزهای پاییزی و در آستانه‌ی هالووین اتفاق می‌افتد. پاییز در جهان ادبی بردبری صرفاً فصلی از سال نیست؛ نشانه‌ای از زوال، دگرگونی، خاطره و نزدیک‌شدن به پایان نیز هست. برگ‌هایی که از درختان فرو می‌ریزند، روزهایی که کوتاه‌تر می‌شوند و شب‌هایی که طولانی‌تر به نظر می‌رسند، فضایی می‌سازند که در آن مرز میان واقعیت و خیال به‌تدریج کمرنگ می‌شود. نویسنده از همین محیط آشنا و روزمره بهره می‌گیرد تا خواننده را به جهانی وارد کند که در آن، پشت هر منظره‌ی معمولی ممکن است رازی هولناک پنهان باشد.
ورود یک شهربازی سیار به شهر، نقطه‌ی آغاز این دگرگونی است. این شهربازی برخلاف تفریحات معمول، در نیمه‌شب از راه می‌رسد و با موسیقی اسرارآمیز، چراغ‌های فریبنده و جاذبه‌های نامتعارف خود، کنجکاوی اهالی را برمی‌انگیزد. گروهی که آن را اداره می‌کنند، وعده‌هایی وسوسه‌کننده به همراه دارند؛ وعده‌هایی درباره بازگشت جوانی، تحقق آرزوها و رهایی از محدودیت‌هایی که زندگی بر انسان تحمیل می‌کند. اما زیر این ظاهر پرزرق‌وبرق، نیرویی تاریک فعالیت می‌کند که خواسته‌های انسان را نه برای خوشبخت‌کردن او، بلکه برای به دام انداختنش به کار می‌گیرد.
در مرکز داستان، دو پسر سیزده‌ساله به نام‌های ویل هالوی و جیم نایت‌شید قرار دارند که دوستی‌شان در آستانه‌ی ورود به بزرگ‌سالی شکل تازه‌ای پیدا می‌کند. آن‌ها در بسیاری از ویژگی‌ها با یکدیگر تفاوت دارند، اما کنجکاوی، شور جوانی و میل به کشف ناشناخته‌ها پیوندی عمیق میانشان برقرار کرده است. شهربازی برای این دو نوجوان در آغاز چیزی جز فرصتی برای ماجراجویی نیست؛ مکانی که می‌توانند در آن از مرزهای زندگی روزمره فراتر بروند و به تجربه‌هایی دست پیدا کنند که در شهر کوچکشان امکان‌پذیر نیست. بااین‌حال، آنچه ابتدا سرگرمی و هیجان به نظر می‌رسد، به‌تدریج چهره‌ی تهدیدآمیز خود را آشکار می‌کند.
یکی از شخصیت‌های مهم و به‌یادماندنی رمان، آقای دارک است؛ مردی مرموز که بدنش با نقش‌ونگارهای فراوان پوشیده شده و هر تصویر بر آن، معنایی فراتر از یک خال‌کوبی معمولی دارد. او از چهره‌های اصلی شهربازی است و حضورش نوعی قدرت اهریمنی و تسلط بر ضعف‌های انسانی را تداعی می‌کند. آقای دارک صرفاً شروری با ظاهری ترسناک نیست؛ او نمادی از نیرویی است که انسان را از راه شناخت خواسته‌ها، حسرت‌ها و ترس‌هایش به دام می‌اندازد. قدرت او از آنجا سرچشمه می‌گیرد که می‌داند چگونه امیدهای پنهان آدم‌ها را به ابزار سلطه بر آن‌ها تبدیل کند.
در کنار این شخصیت، جاذبه‌های عجیب شهربازی نیز هرکدام بخشی از هراس نهفته در داستان را آشکار می‌کنند. چرخ‌وفلکی که می‌تواند سن آدم‌ها را تغییر دهد، آینه‌هایی که تصویری تحریف‌شده از انسان نشان می‌دهند و نمایش‌هایی که مرز میان حقیقت و توهم را از میان می‌برند، همگی با آرزوهای دیرینه‌ی بشر ارتباط دارند.
چه کسی از بازگشت به روزهای جوانی بدش می‌آید؟ چه کسی آرزو نکرده است که اشتباهات گذشته را جبران کند یا زندگی متفاوتی داشته باشد؟ بردبری از همین خواسته‌های قابل‌درک آغاز می‌کند و نشان می‌دهد که خطر همیشه در چیزهایی که از آن‌ها نفرت داریم پنهان نیست؛ گاهی آنچه بیش از همه می‌خواهیم، می‌تواند راه ورود ویرانگرترین نیروها به زندگی‌مان باشد.
یکی از مهم‌ترین موضوعات کتاب، رابطه‌ی انسان با زمان و پیری است. آدم‌ها معمولاً گذر عمر را با حسرت فرصت‌های ازدست‌رفته، ترس از مرگ و آرزوی بازگشت به گذشته تجربه می‌کنند. در جهان رمان، این نگرانی‌ها به شکل پدیده‌هایی فراطبیعی و هولناک تجسم می‌یابند. شهربازی به انسان وعده می‌دهد که می‌تواند از محدودیت زمان بگریزد، اما این وعده بهایی دارد که ممکن است از آنچه در تصور می‌گنجد سنگین‌تر باشد. بردبری با استفاده از عناصر خیال‌پردازانه، پرسشی جدی مطرح می‌کند: اگر امکان فرار از پیری و بازگشت به گذشته وجود داشت، آیا نتیجه‌ی آن لزوماً خوشبختی بود؟ یا شاید پذیرش گذر زمان، بخشی ضروری از زندگی و بلوغ انسان باشد؟
بااین‌همه، «بوی شر می‌آید» تنها داستانی درباره نیروهای فراطبیعی و موجودات هراس‌آور نیست؛ این رمان کاوشی در روان انسان و چگونگی شکل‌گیری ترس نیز به شمار می‌رود. شخصیت‌های داستان در برابر ناشناخته‌ها واکنش‌های متفاوتی نشان می‌دهند و هرکدام به شیوه‌ای با خواسته‌ها و ضعف‌های خود روبه‌رو می‌شوند.
در این میان، ترس نیرویی دوگانه دارد: از یک سو می‌تواند انسان را محتاط کند و او را از خطر برهاند و از سوی دیگر، چنان بر ذهنش مسلط شود که توان تشخیص و مقاومت را از او بگیرد. شر در جهان بردبری تنها نیرویی بیرونی نیست که از مکانی ناشناخته وارد شهر شده باشد؛ این نیرو می‌تواند در ذهن و قلب انسان نیز ریشه بدواند و از همان‌جا راه خود را به زندگی او باز کند.
شخصیت چارلز هالوی، پدر ویل، بُعد دیگری به این مضمون می‌بخشد. او مردی است که با مسئله‌ی پیری و احساس ازدست‌رفتن جوانی دست‌وپنجه نرم می‌کند و به همین دلیل، نگرانی‌هایش به شکلی متفاوت از نگرانی‌های پسرش جلوه می‌کنند. رابطه‌ی میان پدر و پسر در این رمان صرفاً رابطه‌ای خانوادگی نیست؛ این پیوند، برخورد دو مرحله از زندگی و دو نوع تجربه را نیز بازتاب می‌دهد.
ویل در آستانه‌ی بزرگ‌سالی قرار دارد و چارلز در حال بازنگری در معنای عمر سپری‌شده‌ی خویش است. هر دو باید دریابند که شجاعت تنها به معنای نترسیدن نیست و گاهی قدرت واقعی انسان از پذیرش ضعف‌ها، شناخت خویشتن و یافتن دلیلی برای ادامه‌دادن زندگی سرچشمه می‌گیرد.
دوستی نیز در ساختار معنایی رمان جایگاهی اساسی دارد. ویل و جیم با وجود تفاوت‌های شخصیتی، در مواجهه با تهدیدی که شهرشان را فراگرفته است، به یکدیگر وابسته می‌شوند. دوستی آن‌ها نه‌تنها زمینه‌ساز ماجراجویی‌های داستان است، بلکه در برابر وعده‌های فریبنده‌ی شهربازی نیز معنایی پیدا می‌کند. جایی که هر فرد ممکن است به‌واسطه‌ی آرزوهای شخصی خود به دام بیفتد، پیوند انسانی می‌تواند عاملی برای شناخت حقیقت و مقاومت باشد. بردبری از این طریق نشان می‌دهد که رهایی از شر، لزوماً از قدرت جسمانی یا برتری فردی حاصل نمی‌شود؛ گاهی اعتماد، محبت و توانایی دیدن رنج دیگری همان نیروهایی هستند که انسان را از تسلیم‌شدن در برابر تاریکی بازمی‌دارند.
از نظر سبک نگارش، این رمان نمونه‌ای درخشان از نثر شاعرانه و تصویرپردازی خاص ری بردبری است. او برای ساختن فضای هراس‌آلود، صرفاً به توصیف اتفاقات ترسناک یا ایجاد غافلگیری‌های پیاپی متکی نیست؛ زبان او خود بخشی از تجربه‌ی خواندن است. صداها، بوها، سایه‌ها، باد پاییزی، نور چراغ‌ها و سکوت شبانه، همگی در ساختن فضایی نقش دارند که خواننده را میان زیبایی و اضطراب معلق نگه می‌دارد.
گاه یک تصویر ساده چنان بار عاطفی و نمادینی پیدا می‌کند که از یک توصیف معمولی فراتر می‌رود. این ویژگی باعث می‌شود که رمان، افزون بر علاقه‌مندان داستان‌های وحشت، برای خوانندگانی نیز جذاب باشد که از زبان ادبی، استعاره‌های چندلایه و روایت‌های سرشار از معنا لذت می‌برند.
«بوی شر می‌آید» در کارنامه‌ی ادبی بردبری جایگاهی ویژه دارد و در کنار «شراب قاصدک» (Dandelion Wine) و «درخت هالووین» (The Halloween Tree)از جهان داستانی گرین‌تاون و مضامین کودکی، خاطره، بلوغ و گذر زمان پیوند پیدا می‌کند. بااین‌حال، این رمان فضای تیره‌تری دارد و در آن، نوستالژی و اشتیاق به روزهای ازدست‌رفته با وحشت از ناشناخته‌ها درهم می‌آمیزند.
اثر همچنین به سنت داستان‌های فاوستی نزدیک می‌شود؛ داستان‌هایی که در آن‌ها انسان برای رسیدن به خواسته‌ای بزرگ، وسوسه می‌شود بهایی بپردازد که پیامدهایش را به‌درستی درک نکرده است. بردبری این مضمون آشنا را در قالب شهربازی‌ای اسرارآمیز بازآفرینی می‌کند و آن را به تجربه‌های روزمره‌ی انسان پیوند می‌زند.
در نهایت، «بوی شر می‌آید» رمانی است درباره‌ی وسوسه‌هایی که در لباس آرزوهای زیبا ظاهر می‌شوند، ترس‌هایی که قدرت تصمیم‌گیری را از انسان می‌گیرند و امیدی که می‌تواند در تاریک‌ترین لحظه‌ها راه مقاومت را روشن کند. ری بردبری با آمیختن خیال، وحشت، نمادپردازی و تأملات انسانی، داستانی خلق کرده است که از محدوده‌ی یک ماجرای اسرارآمیز فراتر می‌رود و خواننده را به اندیشیدن درباره‌ی جوانی، پیری، مرگ، دوستی و معنای شجاعت فرامی‌خواند.
این کتاب یادآوری می‌کند که تاریکی همیشه با چهره‌ای آشکار و هراس‌انگیز از راه نمی‌رسد؛ گاهی با وعده‌ی تحقق آرزوها نزدیک می‌شود و درست در لحظه‌ای که انسان تصور می‌کند سرانجام به خواسته‌اش رسیده، چهره‌ی واقعی خود را نشان می‌دهد. شاید راز ماندگاری این رمان نیز در همین باشد: شر، پیش از آنکه به دروازه‌های شهر برسد، باید راهی به درون خواسته‌های انسان پیدا کند.
رمان بوی شر می‌آید در وب‌سایت goodreads دارای امتیاز ۳.۸۹ با بیش از ۱۶۲۰۰۰ رای و ۱۴۰۰۰ نقد و نظر است. این کتاب در ایران با ترجمه‌ای از نوشین سلیمانی به بازار عرضه شده است.
خلاصه‌ی داستان بوی شر می‌آید
رمان «بوی شر می‌آید» (Something Wicked This Way Comes) نوشته‌ی ری بردبری، داستان دو نوجوان سیزده‌ساله به نام‌های ویل هالوی و جیم نایت‌شید را روایت می‌کند که در شهری کوچک در ایالت ایلینوی آمریکا زندگی می‌کنند. با فرارسیدن پاییز و نزدیک‌شدن هالووین، زندگی آرام شهر با ورود یک شهربازی سیار و مرموز دستخوش تغییر می‌شود. ورود این شهربازی که در زمانی نامتعارف و با فضایی وهم‌آلود از راه می‌رسد، آغازگر مجموعه‌ای از اتفاقات عجیب است که به‌تدریج چهره‌ی هولناک خود را آشکار می‌کنند.
ویل و جیم که دوستانی صمیمی هستند، از همان ابتدا مجذوب شهربازی و جاذبه‌های اسرارآمیز آن می‌شوند. فضای متفاوت، نمایش‌های غیرمعمول و وعده‌های وسوسه‌انگیز آن، کنجکاوی دو نوجوان را برمی‌انگیزد. بااین‌حال، در پس این ظاهر سرگرم‌کننده، رازی تاریک پنهان است. به‌تدریج روشن می‌شود که شهربازی صرفاً برای سرگرم‌کردن مردم به شهر نیامده، بلکه نیرویی شرور در پس آن قرار دارد که از آرزوها، ترس‌ها و ضعف‌های انسان‌ها برای رسیدن به اهداف خود بهره می‌گیرد.
گرداننده‌ی اصلی این مجموعه، مردی مرموز به نام آقای دارک است که بدنش با خال‌کوبی‌های فراوان پوشیده شده است. هر یک از این تصاویر با فردی ارتباط دارد که به طریقی تحت نفوذ او قرار گرفته است. آقای دارک شخصیتی سلطه‌جو و فریبکار دارد و می‌تواند از نیازهای عاطفی و حسرت‌های آدم‌ها برای به دام انداختن آن‌ها استفاده کند. او با وعده‌ی تحقق آرزوهایشان، افرادی را جذب شهربازی کرده و آنان را به ابزار قدرت خود تبدیل می‌کند.
یکی از ویژگی‌های هراس‌آور شهربازی، توانایی آن در دست‌کاری زمان و سن انسان‌هاست. جاذبه‌هایی مانند چرخ‌وفلک اسرارآمیز می‌توانند آدم‌ها را در مسیر زمان به عقب یا جلو ببرند و ظاهر و سن آن‌ها را تغییر دهند. این امکان برای کسانی که از پیری می‌ترسند یا آرزوی بازگشت به جوانی دارند، وسوسه‌کننده است؛ اما این تغییرات به بهایی سنگین تمام می‌شوند. شهربازی با بهره‌برداری از حسرت‌های انسان‌ها، آنان را به سوی سرنوشتی سوق می‌دهد که خود از پیامدهای آن آگاه نیستند.
در میان کسانی که درگیر ماجرای شهربازی می‌شوند، چارلز هالوی، پدر ویل، جایگاه ویژه‌ای دارد. او مردی میانسال است که با گذر زمان و نزدیک‌شدن به پیری احساس نارضایتی و اندوه می‌کند. چارلز گاهی در مقایسه با پسر نوجوانش، خود را گرفتار محدودیت‌های زندگی و فرصت‌های ازدست‌رفته می‌بیند. همین احساسات او را به شخصیتی مهم در تقابل با نیروهای شهربازی تبدیل می‌کند؛ زیرا آقای دارک می‌کوشد از نگرانی‌های او درباره‌ی سن و مرگ برای نفوذ بر زندگی‌اش استفاده کند.
با پیش‌رفتن داستان، ویل و جیم متوجه می‌شوند که شهربازی تنها افراد خاصی را هدف قرار نداده، بلکه به شیوه‌های مختلف بر زندگی مردم شهر تأثیر می‌گذارد. برخی از ساکنان جذب وعده‌های آن می‌شوند و برخی دیگر گرفتار پیامدهای ترسناک حضورش می‌گردند. دو نوجوان در جریان ماجراجویی‌های خود به تدریج درمی‌یابند که برای مقابله با این نیروی مرموز، تنها کنجکاوی و شجاعت نوجوانانه کافی نیست؛ آن‌ها باید ماهیت واقعی دشمن خود و شیوه‌ای را که از طریق آن بر دیگران تسلط می‌یابد، بشناسند.
در این میان، آقای دارک به‌دنبال ویل و جیم نیز می‌رود و تلاش می‌کند آن‌ها را تحت کنترل خود درآورد. او به‌ویژه از تفاوت‌های شخصیتی و خواسته‌های پنهان افراد برای ایجاد تفرقه و نفوذ استفاده می‌کند. جیم که روحیه‌ای ماجراجوتر و گاه بی‌پرواتر دارد، در برابر وسوسه‌های شهربازی آسیب‌پذیرتر به نظر می‌رسد؛ درحالی‌که ویل می‌کوشد دوستش را از خطر دور نگه دارد. دوستی این دو نوجوان در مواجهه با تهدیدی که هر لحظه جدی‌تر می‌شود، آزموده می‌شود.
چارلز هالوی نیز به‌تدریج نقش مهم‌تری در مقابله با آقای دارک پیدا می‌کند. او که پیش‌تر با نگرانی‌های خود درباره‌ی پیری و زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد، درمی‌یابد که قدرت شهربازی تا اندازه‌ی زیادی به ترس و ناامیدی انسان‌ها وابسته است. رویارویی او با نیروهای تاریک، تنها نبردی برای نجات پسرش نیست؛ بلکه مواجهه‌ای با ضعف‌ها و نگرش خودش به زندگی نیز به شمار می‌رود. او باید راهی برای غلبه بر ترس‌های درونی خود پیدا کند تا بتواند در برابر قدرت فریبنده‌ی شهربازی ایستادگی کند.
با نزدیک‌شدن داستان به نقطه‌ی اوج، تقابل میان خانواده‌ی هالوی و آقای دارک شدت می‌گیرد. شهربازی که در آغاز با وعده‌های سرگرم‌کننده و جاذبه‌های خارق‌العاده ظاهر شده بود، اکنون به نمادی از تهدیدی فراگیر تبدیل شده است. ویل، جیم و چارلز هر یک به شیوه‌ای در این نبرد نقش دارند و تلاش می‌کنند از تسلط نیروهای شرور بر خود و دیگران جلوگیری کنند. در این رویارویی، ماهیت واقعی قدرت آقای دارک و اهمیت پیوندهای انسانی بیش از پیش آشکار می‌شود.
در پایان، داستان به تقابل نهایی میان امید و ناامیدی، پذیرش زندگی و فرار از واقعیت می‌رسد. رویارویی شخصیت‌ها با شهربازی نشان می‌دهد که نیروهای تاریک، هرچند قدرتمند و فریبنده به نظر برسند، برای تسلط بر انسان به ترس‌ها و خواسته‌های او وابسته‌اند.
تجربه‌ی ویل، جیم و چارلز آنان را با حقیقتی دشوار درباره‌ی زندگی روبه‌رو می‌کند: انسان نمی‌تواند زمان را متوقف کند یا از همه‌ی محدودیت‌های وجودی خود بگریزد، اما می‌تواند با شجاعت، محبت و پذیرش خویشتن در برابر وسوسه‌های ویرانگر مقاومت کند. بدین‌ترتیب، بردبری داستانی خیال‌انگیز و هراس‌آلود را به روایتی درباره‌ی بلوغ، پیوندهای انسانی و مبارزه با تاریکی درون و بیرون انسان تبدیل می‌کند.
بخش‌هایی از بوی شر می‌آید
مرگ وجود ندارد. هرگز وجود نداشته و هرگز هم وجود نخواهد داشت. اما ما در طول سالیان، تصویرهای بسیاری از آن ساخته‌ایم؛ کوشیده‌ایم مهارش کنیم و به درکش برسیم، و سرانجام چنان به آن اندیشیده‌ایم که گویی موجودیتی است، به‌طرزی غریب زنده و حریص. حال آنکه مرگ چیزی نیست جز ساعتی از حرکت‌ایستاده، فقدانی، پایانی، تاریکی‌ای. هیچ.
………………….
خدای من، نیمه‌شب چندان هم بد نیست؛ بیدار می‌شوی و دوباره به خواب می‌روی. ساعت یک یا دو هم چندان بد نیست؛ غلت می‌زنی، اما باز خوابت می‌برد. پنج یا شش صبح، هنوز امیدی هست، چون سپیده درست آن سوی افق در کمین است. اما ساعت سه… آه، مسیحا، ساعت سه بامداد! پزشکان می‌گویند در آن هنگام، بدن به پایین‌ترین سطح جزر خود می‌رسد. روح از کالبد بیرون رفته است. خون آهسته حرکت می‌کند.
در آن لحظه، از هر زمان دیگری به مرگ نزدیک‌تری، مگر آن لحظه که واقعاً بمیری. خواب، تکه‌ای از مرگ است؛ اما ساعت سه بامداد، با چشمانی کاملاً باز و خیره، خودِ مرگ در هیئت زندگی است! با چشمان باز خواب می‌بینی. خدایا، اگر نیرویی داشتی که از جا برخیزی، رؤیاهای نیمه‌تمام و احمقانه‌ات را با گلوله‌های ساچمه‌ای به خاک می‌دوختی! اما نه، همان‌جا افتاده‌ای و به قعر چاهی عمیق و خشکیده میخکوب شده‌ای. ماه از فراز سرت می‌گذرد و با آن چهره‌ی ابلهانه‌اش از بالا نگاهت می‌کند.
تا غروب راه درازی در پیش است و تا سپیده‌دم نیز فاصله‌ای دور. پس تمام آن حماقت‌های زندگی‌ات را به یاد می‌آوری؛ آن کارهای احمقانه و دوست‌داشتنی‌ای را که با آدم‌هایی انجام داده‌ای که زمانی چنان خوب می‌شناختی‌شان و حالا چنان مرده‌اند که گویی هرگز زنده نبوده‌اند… و مگر جایی نخوانده بود که شمار کسانی که در بیمارستان‌ها ساعت سه بامداد می‌میرند، از هر ساعت دیگری بیشتر است؟
…………………
گاهی مردی که در شهر از همه خوشحال‌تر به نظر می‌رسد و لبخندی از همه بزرگ‌تر بر لب دارد، همان کسی است که سنگین‌ترین بار گناه را بر دوش می‌کشد. لبخند داریم تا لبخند؛ یاد بگیر لبخندهای تیره را از روشن تشخیص بدهی. آن مردی که مثل فک دریایی پارس می‌کند و قهقهه سر می‌دهد، نیمی از اوقات دارد چیزی را پنهان می‌کند. خوش‌گذرانی‌اش را کرده و حالا عذاب وجدان دارد.
و همه‌ی آدم‌ها عاشق گناه‌اند، ویل؛ آه، چقدر دوستش دارند! هرگز در این تردید نکن؛ گناه در همه‌ی شکل‌ها، اندازه‌ها، رنگ‌ها و بوها وجود دارد. گاهی وقت‌ها، آخور بیشتر از میز غذاخوری به مذاق آدم‌ها خوش می‌آید. وقتی می‌شنوی مردی با صدای بلند و اغراق‌آمیز از دیگران تعریف می‌کند، بد نیست با خودت فکر کنی نکند همین چند لحظه پیش از خوک‌دانی بلند شده باشد.
از سوی دیگر، آن مرد غمگین و رنگ‌پریده و ستمدیده‌ای که از کنارت می‌گذرد و سراپا گناهکار به نظر می‌رسد، چه‌بسا همان مرد نیکوکار واقعی باشد؛ مردی با حرف اول بزرگ، ویل! چون خوب بودن، پیشه‌ای هراس‌انگیز است؛ آدم‌ها برای خوب ماندن به خودشان فشار می‌آورند و گاهی از میان دو نیم می‌شوند. من چند نفر از این آدم‌ها را می‌شناختم.
آدم برای اینکه کشاورز باشد، باید دو برابر آنچه برای خوک بودن لازم است، زحمت بکشد. گمان می‌کنم همین فکرِ تلاش برای خوب بودن است که گاهی یک شب باعث می‌شود ترک دیوار بالا برود. آدمی که معیارهای اخلاقی بلندی دارد، گاهی حتی با افتادن کوچک‌ترین تار مو بر دوشش، چنان از پا درمی‌آید که گویی ستون فقراتش خم شده است. او نمی‌تواند به خودش سخت نگیرد؛ اگر حتی به اندازه‌ی یک نفس از مسیر فضیلت منحرف شود، به خودش اجازه نمی‌دهد از مجازات خویش بگریزد.
اگر به کتاب بوی شر می‌آید علاقه دارید، بخش معرفی برترین آثار ری بردبری در وب‌سایت هر روز یک کتاب، شما را با سایر آثار این نویسنده نیز آشنا می‌کند.
